4/6/2009 - Serendip!

Serendip!...
Cümlemin başı, sonu,
Evveli, ahiri,
Yokluğumun ıssız kenti,
Ömrümün sayhası..
Rengine boyandığım Serencâmım..

Harf harf adını yüreğime kazıdığım
Lâl-u ebkemlerin şehr-i yârı..
Heybemde senden başka yok bir azığım..
Bir sen varsın içimde,
İçimse bir filbahar mateminde...

Görmüyor gözlerim,
Duymuyor kulaklarım..
Öyle bir sen/sin ki ben/de
Kaybettim kendimi bir sen/in benliğinde...
Kimse/siz/liğin dehlizlerinde..

Serendip!...
Bilinmezim, sızım,
Mahrem sırrım...
Ne vakit ki bir visâl gördüm,
Bildim sol yan boşluğumdaki sancıyı..
Bildim doldurulmaz yanımı taşıdığını...

Serendip!
Ey kelimeler kitabının sırrı,
Var mıdır hüznümün sende karşılığı?
Kaç kulaç daha adımlamalı sana varmaya,
Kaç ölüm karşılar sende bir baharı?
...

Artık gecenin en zifirisinde uğurluyorum düşlerimi,
Yitikliğimi alnıma kara çalarak..
Ellerimde senden arta kalanların kimsesizliği,
Boğuluyorum kendi yalnızlığımda savrularak..
Serendip!
Gidiyorum artık yoksulluğuma yeni yokluklar bağışlayarak..

-8 Mart 2009

Demet Yılmaz /Visal

4/6/2009 - Son/bahar

Sarı-turuncu bir mevsimdi Son-bahar...
Sarının en koyu tonunu barındırıyordu düşlerinde..
Hani sarı Ayrılığın rengi olmuştu ya,
Bu yüzden adı konmuştu Son-bahar....


Son-bahar!
Seni nasıl bilmeli?
Ömrümün hangi rengine koymalı gölgeni?
Ardıma düşürdüğün hicranlarını nasıl bertaraf etmeli?
Bir gün İlk-bahar'ı müjdeler misin Son'unda...
Bir gün visal'i hicran diye sürer misin bağrıma...

Son-bahar!
Hadi kalk giyin yeşilin en alaca rengini suretine,
Soyun tüm ölümcül son'ları yaşattığın ayrılık kisvesini...
Ya bir İlk ol, dokun sararmış yüreğime ilk-baharları getir,
Ya da son'unda bitir ömrümü bir son-bahar sahteliğinde...

4/6/2009 - Hüzün